روزی که «علمدار» شهیدوار تشییع شد/ تشییع پدر به سبک پسر

به گزارش خبرگزاری فارس از شهرستان ساری، پای حمایت از ایثارگران، رزمندگان و افراد منتسب به آنها که به میان می‌آید مردم استان مازندران پای کار ایستاده‌اند.

ایستاده‌اند تا حراست کنند از خون شهید، حضور پیدا می‌کنند تا ثابت کنند که خون پاک شهید همچنان در این دیار از احترام ویژه‌ای برخوردار است.

مراسم تشییع پیکر شهید علمدار برگ زرینی دیگری از دلداری مردم مرکز استان به شهدا و خانواده‌های منتسب به آنها رقم خورده است.

شادروان سیدرمضان علمدار پدر شهید والامقام سیدمجتبی علمدار جمعه هفته گذشته به دیار باقی شتافت.

مردم ساری برای تکریم از شهید علمدار در مراسم تشییع پیکرش با حضور خویش ثابت کردند که خط سرخ شهادت در دیار علویان مورد تکریم است و خانواده‌های منتسب به شهدا به ویژه والدین آنها از احترام ویژه‌ای نزد مردم ایران برخودار هستند.

آیت‌الله محمدباقر لائینی نماینده ولی فقیه بر پیکر سید رمضان علمدار نماز خواند و مردم مرکز استان با حضور خویش اعلام کردند که عزت انسان‌ها در سایه اطاعت پذیری از دین اسلام است و هر فردی که در سایه انقلاب اسلامی ایران قرار گیرد تا روز آخر خیات خویش مورد تکریم و در روز وداع مورد احترام مردم شایسته ایران است.

به گزارش فارس، سیدمجتبی در یازدهم دی‌ماه سال ۱۳۴۵ در شهرستان ساری چشم به جهان گشود.

در سن ۱۷ سالگی به عضویت بسیج درآمد و برای گذراندن دوره آموزشی به پادگان منجیل رفت و پس از چندی با مسؤولیت گروهان سلمان از گردان مسلم به کردستان، اهواز و هفت‌تپه منتقل شد.  

 سید با حضور در عملیات‌های کربلای یک، کربلای ۵، کربلای ۸ و ۱۰، والفجر ۸ والفجر ۱۰ چندین بار مجروح شد.

او در تاریخ ۱۷. ۴. ۱۳۶۶ ملبس به لباس مقدس سپاه شد و پس از پایان جنگ در واحد اطلاعات عملیات لشکر ۲۵ کربلای ساری مشغول خدمت شد،سیدمجتبی بیشتر عمرش را وقف مداحی کرد.

او با عشق به امام حسین (ع) و امام زمان(عج) و ارادت به امام حسن مجتبی(ع) همیشه به ذکر مدح و مصیبت این بزرگواران می‌پرداخت.  

او در طول دوران دفاع مقدس بر اثر مجروحیت‌های مختلف طحال، بخشی از روده خود را از دست داد و به دلیل میگرن عصبی و میکروبی که در گلویش وجود داشت، هرسال تقریباً از اوایل زمستان به شدت بیمار می‌شد.

سرانجام سید مجتبی در اوایل دیماه سال ۱۳۷۸ به دلیل جراحات شیمیایی در قسمت «ایزوله» بیمارستان بستری شد و در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۷۸ هنگام اذان مغرب بعد از یک هفته بیهوشی کامل چشم گشود و شهادتین را زمزمه کرد و بعد به شهادت رسید.

پایان پیام/۸۶۰۰۴/ج