صدای همهمه دوباره حواسم را پرت می‌کند، کاغذهای مچاله شده را دوباره به حالت اولیه برمی‌گردانم، بوم‌های کسب و کارشان را صاف و صوف می‌کنم طوری که انگار نه خانی آمده و نه خانی رفته یک گوشه سالن می‌ایستم و آمدنشان را تماشا می‌کنم. خسته‌اند چند روز است که فکر و ذکرشان ایده‌هایشان است. ناگهان یکی از منتورها با صدایی بلند نظرها به خود جلب می‌کند: ایده خالی کافی نیست!