کشت قراردادی چگونه به توسعه بادام‌زمینی گیلان کمک می‌کند؟

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها: کشاورزی زمانی می‌تواند از یک فعالیت معیشتی به موتور محرک اقتصاد منطقه‌ای تبدیل شود که تولید کننده، علاوه بر دسترسی به زمین و منابع تولید، از سرمایه کافی، فناوری مناسب، بازار پایدار و امکان دستیابی به ارزش افزوده محصول خود برخوردار باشد.

در غیر این صورت، حتی محصولاتی که از مزیت اقلیمی و ظرفیت اقتصادی قابل توجهی برخوردارند، ممکن است در چرخه‌ای از تولید سنتی، هزینه‌های فزاینده و فروش مواد خام گرفتار بمانند.

بادام‌زمینی یکی از همین محصولات راهبردی در کشاورزی گیلان است، محصولی که به‌ویژه در آستانه اشرفیه، علاوه بر ایجاد اشتغال و درآمد برای کشاورزان، ظرفیت تأمین مواد اولیه صنایع غذایی، توسعه فرآوری و افزایش سهم تولید داخلی در بازار را دارد.

با این حال، فاصله میان ظرفیت تولید و بهره‌برداری اقتصادی از آن همچنان محسوس است، فاصله‌ای که ریشه آن را باید در مشکلاتی فراتر از مزرعه، از تأمین بذر و سرمایه در گردش گرفته تا ضعف تجهیزات برداشت، پراکندگی تولیدکنندگان و محدودیت صنایع تبدیلی جست‌وجو کرد.

در چنین شرایطی، کشت قراردادی می‌تواند زمینه شکل‌گیری رابطه‌ای پایدار میان کشاورز و صنعت را فراهم کند، الگویی که در صورت اجرای اصولی، تأمین نهاده و منابع مالی را به تولید هدفمند، خرید تضمین‌ شده و استاندارد سازی محصول پیوند می‌دهد.

با این حال، قرارداد به‌تنهایی راهگشا نیست و موفقیت آن به وجود سازوکارهای شفاف قیمت‌گذاری، تعهدات متقابل، پشتیبانی فنی و نظارت مؤثر وابسته است.

آمار تولید بادام‌زمینی کشور همچنان یکپارچه نیست

«محمود هوشیارفرد» عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان و عضو کمیته فنی بادام‌زمینی استان، در گفتگو با خبرنگار مهر با تشریح وضعیت تولید این محصول، اظهار کرد: تکمیل زنجیره ارزش بادام‌زمینی و مشارکت هم‌زمان بخش‌های مالی، صنعتی و فناورانه در توسعه کشت قراردادی ضرورت دارد.

وی با اشاره به پراکندگی کشت بادام‌زمینی در مناطق مختلف کشور افزود: این محصول در بیش از ۲۰ استان کشت می‌شود و زمان کاشت آن متناسب با شرایط اقلیمی هر منطقه متفاوت است، به‌ طوری که در استان‌هایی مانند خوزستان و سیستان‌ و بلوچستان کشت تابستانه انجام می‌شود و گیلان و اردبیل نیز از مناطق مهم تولید این محصول به شمار می‌روند.

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان با بیان اینکه آمار دقیق و یکپارچه‌ای از سطح زیر کشت و میزان تولید بادام‌زمینی در کشور در دسترس نیست، گفت: برآوردها نشان می‌دهد سطح زیر کشت این محصول در گیلان حدود سه هزار هکتار و تولید سالانه آن نزدیک به ۲۰ هزار تن پیله‌تر است.

طبق گفته هوشیارفرد، این ارقام نشان می‌دهد بادام‌زمینی از ظرفیت قابل توجهی برای توسعه اقتصادی برخوردار است، با این حال، نبود اطلاعات جامع و منسجم از وضعیت تولید در سطح ملی، برنامه‌ریزی دقیق برای تنظیم بازار، مدیریت واردات، توسعه صنایع فرآوری و طراحی سیاست‌های حمایتی را با دشواری مواجه می‌کند.

آنطور که هوشیارفرد گفته بررسی ارقام و لاین‌های خارجی، از جمله نمونه‌ های زودرس و میان‌رس برزیلی و لاین‌های استرالیایی متحمل به خشکی، دانه‌درشت و دارای درصد روغن و اسید اولئیک بالا، می‌تواند در برنامه‌های اصلاحی مورد توجه قرار گیرد، البته معرفی هر رقم به کشاورزان باید پس از طی مراحل ارزیابی، آزمایش‌های میدانی و دریافت تأییدیه‌های لازم انجام شود.

به گفته وی، معرفی ارقام مناسب و ایجاد چرخه مطمئن تولید بذر، دو پیش‌ نیاز اساسی برای افزایش بهره‌وری، پایداری تولید و تقویت خوداتکایی در صنعت بادام‌ زمینی کشور است.

واردات؛ فرصتی برای تقویت تولید داخلی

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان با اشاره به نیاز صنایع غذایی کشور به این محصول بیان کرد: بر اساس برخی آمارها، سالانه حدود ۱۲ هزار تن بادام‌زمینی، عمدتاً از کشورهای چین و هند، وارد کشور می‌شود، این در حالی است که تقویت تولید داخلی و افزایش بهره‌وری مزارع می‌تواند بخشی از نیاز صنایع غذایی را از محل ظرفیت‌های داخلی تأمین کند. تحقق این هدف، البته مستلزم آن است که محصول تولیدی از نظر کیفیت، حجم عرضه و قیمت تمام‌شده، توان رقابت با محصولات وارداتی را داشته باشد.

هوشیارفرد توسعه مکانیزاسیون، بهبود کیفیت بذر و ساماندهی زنجیره تولید را از عوامل مؤثر در کاهش هزینه‌ها دانست و بیان کرد: تقویت تولید داخلی علاوه بر کمک به کاهش وابستگی به واردات، می‌تواند زمینه افزایش ارزش افزوده، ایجاد فرصت‌های شغلی و توسعه صادرات را نیز فراهم کند.

عضو کمیته فنی بادام‌زمینی گیلان با بیان اینکه کشت قراردادی باید به‌عنوان الگویی برای ساماندهی کل فرآیند تولید مورد توجه قرار گیرد، گفت: در این مدل، صنایع مصرف‌کننده یا بانک‌های عامل می‌توانند پیش از آغاز فصل زراعی، منابع مالی و نهاده‌های مورد نیاز کشاورزان، از جمله بذر، کود و سم، را تأمین کنند یا تسهیلات کم‌بهره در اختیار آنان قرار دهند.

وی افزود: زمانی که کشاورز از تأمین نهاده و منابع مالی و همچنین سازوکار فروش محصول اطمینان داشته باشد، امکان برنامه‌ریزی دقیق‌تر برای تولید فراهم می‌شود و انگیزه بیشتری برای ارتقای کیفیت محصول خواهد داشت. در مقابل، صنایع نیز می‌توانند مواد اولیه مورد نیاز خود را با مشخصات کیفی و حجم توافق‌شده دریافت کنند.

مکانیزاسیون؛ راهکار کاهش هزینه‌های تولید

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان کمبود نقدینگی را یکی از موانع جدی تولید بادام‌زمینی دانست و تصریح کرد: بالا بودن هزینه‌های کاشت، داشت و برداشت، برخی کشاورزان را ناگزیر می‌کند برای تأمین هزینه‌های جاری، محصول خود را پیش‌فروش کنند، شرایطی که ممکن است به فروش محصول با قیمتی پایین‌تر از ارزش واقعی بازار و انتقال بخش مهمی از سود تولید به واسطه‌ها منجر شود.

آنطور که هوشیارفرد گفته؛ قراردادهای کشت باید از ابتدا درباره نحوه تأمین مالی، قیمت‌گذاری، زمان پرداخت، کیفیت محصول، تعهدات طرفین و تضمین خرید شفاف باشند تا کشاورز در پایان فصل زراعی با تعهدات مبهم یا تغییر یک‌طرفه شرایط مواجه نشود.

به گفته وی، افزایش هزینه نیروی کار و وابستگی برخی مراحل تولید به عملیات دستی، از دیگر چالش‌های بادام‌کاری در گیلان است، مسئله‌ای که می‌تواند سودآوری تولید را کاهش دهد و توان رقابت کشاورزان را محدود کند.

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان با تأکید بر ضرورت توسعه مکانیزاسیون بیان کرد: استفاده از ماشین‌آلات مناسب در مراحل کاشت، داشت و برداشت، ضمن کاهش هزینه‌های تولید، می‌تواند کیفیت محصول را ارتقا دهد و میزان ضایعات را کاهش دهد.

هوشیارفرد با اشاره به اهمیت مرحله برداشت تصریح کرد: برداشت دستی از جمله عواملی است که می‌تواند هزینه تولید را افزایش دهد و بر کیفیت محصول اثر بگذارد؛ بنابراین، کشت قراردادی باید به بستری برای تسهیل ورود ماشین‌آلات جدید و تأمین منابع مالی مورد نیاز مکانیزاسیون تبدیل شود.

به گفته وی، دولت و بخش خصوصی می‌توانند با طراحی تسهیلات هدفمند و استفاده از ظرفیت قراردادهای تولید، زمینه دسترسی کشاورزان به تجهیزات مناسب را فراهم کنند. صنایع تبدیلی؛ حلقه تعیین‌کننده ارزش افزوده یکی از مهم‌ترین چالش‌های زنجیره بادام‌زمینی، فاصله میان تولید محصول خام و عرضه فرآورده‌های نهایی به بازار است. در شرایطی که بخش قابل توجهی از محصول بدون فرآوری کافی به فروش می‌رسد، سهم کشاورز و منطقه تولیدکننده از ارزش افزوده نهایی محدود می‌ماند.

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان با تأکید بر ضرورت توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی بیان کرد: کارخانه‌های تولید کره بادام‌زمینی، روغن، محصولات آجیلی و سایر فرآورده‌های مرتبط باید بتوانند به‌صورت مستقیم با کشاورزان وارد قرارداد شوند.

هوشیارفرد، تأمین بذر باکیفیت را یکی از مشکلات اساسی بادام‌کاران برشمرد و بیان کرد: زنجیره تولید و تأمین بذر استاندارد بادام‌زمینی در کشور به شکل مطلوبی توسعه نیافته و بخش قابل توجهی از بذر مورد استفاده کشاورزان از طریق خودمصرفی یا توسط برخی تولیدکنندگان بزرگ تأمین می‌شود.

به گفته وی، تداوم این وضعیت می‌تواند بر کیفیت، یکنواختی و عملکرد محصول تأثیر بگذارد و دستیابی به تولید پایدار و متناسب با نیاز صنایع غذایی را دشوار کند.

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان با تأکید بر ضرورت معرفی ارقام جدید بادام‌زمینی اضافه کرد: توسعه تولید به ارقامی نیاز دارد که ضمن برخورداری از عملکرد بالا و کیفیت مطلوب برای مصارف آجیلی و صنعتی، با شرایط اقلیمی مختلف سازگار باشند، دوره رشد کوتاه‌تری داشته باشند و در برابر بیماری‌های قارچی مهم خاک‌زاد و برگی مقاومت بیشتری نشان دهند.

طبق گفته هوشیارفرد، ارتباط مستقیم صنعت با مزرعه، علاوه بر ایجاد بازار مطمئن‌تر، امکان استانداردسازی تولید را فراهم می‌کند؛ زیرا صنایع می‌توانند پیش از آغاز فصل کشت، مشخصات بذر، اندازه، کیفیت و ویژگی‌های مورد نیاز خط تولید خود را اعلام کنند و کشاورزان نیز بر همان اساس تولید داشته باشند.

به اعتقاد وی، این رویکرد می‌تواند به کاهش فروش خام محصول، افزایش درآمد کشاورزان و ماندگاری بخش بیشتری از ارزش افزوده در مناطق تولیدکننده منجر شود.

دانش‌بنیان‌ها و تشکل‌های تخصصی دو بازوی توسعه

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی گیلان، حضور شرکت‌های دانش‌بنیان را برای پیوند دادن پژوهش با عرصه تولید ضروری دانست و اضافه کرد: این شرکت‌ها می‌توانند در زمینه تولید بذر باکیفیت، معرفی ارقام اصلاح‌شده، پایش مزارع، مدیریت مصرف کود و سم، استفاده از حسگرهای رطوبت و پهپادهای پایش آفات و بیماری‌ها نقش‌آفرینی کنند.

طبق گفته هوشیارفرد، بهره‌گیری از فناوری‌های کشاورزی دقیق، ضمن افزایش بهره‌وری منابع، می‌تواند به تولید محصولی متناسب با استانداردهای مورد نیاز صنایع کمک کند.

وی تشکیل انجمن تخصصی بادام‌زمینی را یکی از نیازهای اساسی این بخش دانست و افزود: فعالیت پراکنده کشاورزان، قدرت چانه‌زنی آنان را در برابر خریداران بزرگ و صنایع فرآوری کاهش می‌دهد؛ در حالی که یک تشکل تخصصی می‌تواند زمینه انعقاد قراردادهای گروهی، خرید انبوه نهاده‌ها، آموزش، انتقال فناوری و حمایت از حقوق تولیدکنندگان را فراهم کند.

به گفته عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان، ایجاد زیرساخت‌هایی مانند انبار و مراکز سورتینگ و پیگیری تعهدات خریداران نیز می‌تواند در چارچوب فعالیت این انجمن دنبال شود.

هوشیارفرد با تأکید بر نقش سازمان جهاد کشاورزی در توسعه کشت قراردادی بیان کرد: این سازمان نباید صرفاً ناظر اداری باشد، بلکه باید به‌عنوان تسهیل‌گر و میانجی میان کشاورزان، صنایع تبدیلی و تأمین‌کنندگان مالی عمل کند.

وی تدوین قراردادهای تیپ، تعیین چارچوب‌های روشن برای قیمت‌گذاری و پرداخت، مشخص‌کردن تعهدات طرفین و پیش‌بینی سازوکار رسیدگی سریع به اختلافات را از جمله اقدامات ضروری در این زمینه برشمرد و افزود: استفاده از اطلاعات مربوط به اراضی، کشاورزان و ظرفیت‌های تولید نیز می‌تواند زمینه اتصال صنایع معتبر به تولیدکنندگان توانمند را فراهم کند.

مثلث سرمایه، فناوری و صنعت باید تکمیل شود

عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی گیلان با اشاره به تجربه کشورهایی مانند هند، نیجریه، غنا، سودان و زامبیا در زمینه کشت قراردادی بادام‌زمینی بیان کرد: وجه مشترک تجربه‌های موفق، مشارکت صنعت در تأمین نهاده، انتقال فناوری، آموزش کشاورزان و تضمین بازار است؛ به‌گونه‌ای که در برخی الگوها، تعیین قیمت کف برای محصول نیز از کشاورز در برابر افت شدید قیمت بازار حمایت می‌کند.

آنطور که هوشیارفرد گفته؛ موفقیت کشت قراردادی بادام‌زمینی در گرو فعال‌شدن هم‌زمان سه ضلع تأمین مالی، مکانیزاسیون و صنایع تبدیلی است، به این معنا که منابع مالی باید امکان تولید را فراهم کند، فناوری و ماشین‌آلات هزینه‌ها را کاهش دهد و صنایع تبدیلی نیز با خرید هدفمند محصول، ارزش افزوده بیشتری در مناطق تولیدکننده ایجاد کنند.

وی افزود: در کنار این سه ضلع، شرکت‌های دانش‌بنیان، انجمن تخصصی بادام‌زمینی و سازمان جهاد کشاورزی نیز باید نقش خود را در تکمیل زنجیره تولید ایفا کنند.

تولید ۱۱ هزار تن بادام‌زمینی خشک در گیلان

«صالح محمدی» رئیس سازمان جهاد کشاورزی گیلان، در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به ظرفیت‌های کشاورزی استان در تولید بادام‌زمینی اظهار کرد: بادام‌کاران گیلانی امسال حدود ۱۱ هزار تن پیله خشک بادام‌زمینی به ارزش اقتصادی ۲ هزار و ۲۰۰ میلیارد تومان تولید کرده‌اند.

وی با بیان اینکه بادام‌زمینی از محصولات مهم زراعی گیلان به شمار می‌رود، افزود: این محصول به دلیل برخورداری از شرایط مناسب تولید، کیفیت مطلوب و طعم مورد پسند مصرف‌کنندگان، جایگاه ویژه‌ای در سبد محصولات کشاورزی استان دارد.

آستانه‌اشرفیه؛ قطب اصلی بادام‌کاری گیلان

رئیس سازمان جهاد کشاورزی گیلان با اشاره به تمرکز سطح زیر کشت بادام‌زمینی در شهرستان آستانه‌اشرفیه تصریح کرد: این شهرستان با دو هزار و ۵۰۷ هکتار سطح زیر کشت، قطب اصلی تولید بادام‌زمینی در استان محسوب می‌شود.

طبق گفته محمدی، علاوه بر آستانه‌اشرفیه، شهرستان‌های رشت، تالش، رودبار، بندرانزلی و لنگرود نیز از مناطق کشت این محصول در گیلان هستند و در تولید بادام‌زمینی مشارکت دارند.

وی درباره تقویم زراعی این محصول گفت: کشت بادام‌زمینی همه‌ساله از اوایل اردیبهشت‌ماه توسط کشاورزان آغاز می‌شود و عملیات برداشت نیز از اوایل شهریورماه شروع شده و تا مهرماه ادامه می‌یابد.

محمدی با تأکید بر کیفیت مطلوب بادام‌زمینی تولیدی گیلان بیان کرد: این محصول به دلیل طعم مناسب و کیفیت مطلوب، مورد استقبال مصرف‌کنندگان قرار گرفته است و علاوه بر مصرف مستقیم، از ظرفیت قابل‌توجهی برای فرآوری و تولید محصولات متنوع برخوردار است.

وی با اشاره به نقش اقتصادی بادام‌زمینی در اشتغال مناطق تولیدکننده افزود: بیش از پنج هزار خانوار در زمینه تولید و بهره‌برداری از این محصول فعالیت دارند و هشت کارخانه صنعتی و ۲۰۰ کارگاه سنتی نیز در استان به فرآوری بادام‌زمینی مشغول هستند.

بادام‌زمینی؛ فراتر از یک محصول آجیلی

رئیس سازمان جهاد کشاورزی گیلان با اشاره به کاربردهای غذایی و صنعتی بادام‌زمینی بیان کرد: این محصول به دلیل برخورداری از پروتئین و چربی‌های غیراشباع، از ارزش غذایی قابل‌توجهی برخوردار است و علاوه بر مصرف خوراکی و آجیلی، در تولید روغن و کره بادام‌زمینی نیز کاربرد دارد.

بادام‌زمینی همچنین در برخی مصارف صنعتی و تهیه خوراک دام مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ ظرفیتی که امکان تنوع‌بخشی به محصولات نهایی و توسعه فعالیت واحدهای فرآوری را فراهم می‌کند.

اینطور که مشخص است، برخورداری گیلان از ظرفیت تولید قابل‌توجه، تمرکز سطح زیر کشت در آستانه‌اشرفیه و فعالیت گسترده کارگاه‌های سنتی و کارخانه‌های فرآوری، این محصول را به یکی از ظرفیت‌های مهم اقتصاد کشاورزی استان تبدیل کرده است، ظرفیتی که توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی آن می‌تواند به افزایش ارزش افزوده، تقویت درآمد کشاورزان و پایداری اشتغال در مناطق روستایی کمک کند.

«مهرداد محمدزاده» کشاورز بادام‌کار گیلانی، در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به وضعیت نگران‌کننده تولید این محصول اظهار کرد: با وجود جایگاه گیلان در تولید بادام‌زمینی، مشکلات متعدد در مراحل کاشت، داشت و برداشت موجب شده است برخی کشاورزان از ادامه فعالیت در این حوزه دلسرد شوند.

وی افزود: کشاورز برای تولید محصول، زمان و هزینه قابل‌توجهی صرف می‌کند، اما در نهایت ممکن است به دلیل مشکلات متعدد، محصولی کمتر از انتظار برداشت کند، موضوعی که در برخی موارد، تولیدکننده را به تغییر محصول زراعی و استفاده از زمین برای کشت محصولات دیگر سوق می‌دهد.

این کشاورز گیلانی با بیان اینکه تداوم چنین شرایطی می‌تواند آینده تولید بادام‌زمینی را تحت تأثیر قرار دهد، تصریح کرد: زمانی که هزینه‌های تولید افزایش می‌یابد و نتیجه تلاش کشاورز متناسب با سرمایه‌گذاری او نیست، انگیزه ادامه کشت کاهش پیدا می‌کند، از این‌ رو، رسیدگی به مشکلات تولیدکنندگان و حمایت عملی از آنان ضرورتی جدی است.

محمدزاده با اشاره به نقش عوامل طبیعی در کاهش عملکرد محصول بیان کرد: بارندگی در زمان نامناسب یا کمبود بارش در دوره‌های موردنیاز گیاه، از جمله مشکلاتی است که کشاورزان با آن مواجه‌اند، مسائلی که اگرچه بخشی از آن به شرایط اقلیمی مربوط می‌شود، اما همه مشکلات تولید خارج از اختیار و مدیریت مسئولان نیست.

وی هزینه بالای نهاده‌های کشاورزی، به‌ ویژه برخی کودهای موردنیاز مانند پتاس، را از دیگر موانع تولید برشمرد و افزود: کشاورزان برای تقویت زمین و تأمین نیازهای تغذیه‌ای گیاه به نهاده‌های مختلف نیاز دارند، اما قیمت بالای این نهاده‌ها، هزینه تمام‌شده تولید را افزایش می‌دهد و فشار بیشتری بر تولیدکننده وارد می‌کند.

کشاورز اهل آستانه‌اشرفیه با اشاره به خسارت ناشی از بیماری‌های قارچی تصریح کرد: گاهی کشاورز پس از صرف هزینه و تلاش فراوان در مراحل کاشت و داشت، درست در آستانه باردهی یا برداشت با آفت و بیماری مواجه می‌شود، شرایطی که درمان آن ممکن است دشوار، زمان‌بر و پرهزینه باشد و بخشی از زحمات تولیدکننده را از بین ببرد.

وی خواستار توجه جدی‌تر دستگاه‌های مسئول به تأمین نهاده‌های موردنیاز با قیمت مناسب، تقویت خدمات کارشناسی و ارائه راهکارهای مؤثر برای پیشگیری و کنترل بیماری‌های گیاهی شد.

واردات در فصل برداشت دغدغه کشاورزان داخلی

این باغدار گیلانی با انتقاد از واردات بادام‌زمینی هم‌زمان با فصل برداشت محصول داخلی تصریح کرد: یکی از دغدغه‌های تولیدکنندگان این است که در شرایطی که کشاورز محصول خود را با تحمل هزینه‌های فراوان تولید می‌کند، واردات نیز در همان مقطع زمانی انجام می‌شود.

محمدزاده با اشاره به ضرورت تأمین نیاز بازار مصرف بیان کرد: در مطالبه از مسئولان درباره واردات، این موضوع مطرح می‌شود که برای پاسخ‌گویی به نیاز مصرف‌کنندگان باید امکان تأمین بادام‌زمینی از مسیر واردات نیز وجود داشته باشد، با این حال، انتظار کشاورزان این است که در تصمیم‌گیری‌ها، شرایط تولید داخلی و زمان برداشت محصول آنان نیز مورد توجه قرار گیرد.

آنطور که کشاورز گیلانی گفته؛ حمایت از تولید داخلی به معنای نادیده گرفتن نیاز بازار نیست، بلکه باید میان تأمین نیاز مصرف‌کننده و حفظ انگیزه تولیدکننده داخلی تعادل برقرار شود تا کشاورز بتواند محصول خود را با شرایط مناسب‌تری به بازار عرضه کند.

حفظ جایگاه گیلان در تولید بادام‌زمینی، بیش از هر چیز به فراهم شدن شرایطی نیاز دارد که در آن، کشاورز بتواند با اطمینان بیشتری برای کشت سرمایه‌گذاری کند و از بازده اقتصادی متناسب با هزینه‌ها و تلاش خود برخوردار شود، ضرورتی که بی‌توجهی به آن می‌تواند در بلندمدت، انگیزه تولید و استمرار کشت این محصول را با مخاطره مواجه کند.

جدا از اهمیت رسیدگی به مسائل صنفی حوزه بادام زمینی که باید مورد توجه متولیان کشاورزی گیلان قرار گیرد، باید گفت که کشت قراردادی زمانی می‌تواند به الگویی پایدار برای توسعه بادام‌زمینی تبدیل شود که از سطح توافق برای خرید محصول فراتر برود و تمام مراحل تولید، از تأمین بذر و سرمایه در گردش تا برداشت مکانیزه، فرآوری و عرضه به بازار را در بر گیرد.

ظرفیت تولید بادام‌زمینی در گیلان، به‌ویژه در آستانه اشرفیه، فرصتی برای توسعه کشاورزی اقتصادی و تقویت صنایع غذایی استان است، اما بهره‌برداری از این فرصت به سیاست‌گذاری منسجم، سرمایه‌گذاری هدفمند و شکل‌گیری اعتماد میان کشاورز و صنعت نیاز دارد.

اگر این پیوند به‌درستی شکل بگیرد، بادام‌زمینی می‌تواند از محصولی متکی بر روش‌های سنتی به حلقه‌ای مؤثر در زنجیره تولید، اشتغال، فرآوری و تجارت کشاورزی کشور تبدیل شود.