قامت خمیده‌اش حین توصیف زیبایی لحاف عروس یک لحظه می‌ایستد و به روبرو خیره می‌شود، پیرمرد در حال دوختن یک لحاف یادگاری برای دخترش معصومه است، حالا کمی صدایش به غم آغشته شده و می‌گوید: دارم یک لحاف برای دخترم می‌دوزم اما قبول نمی‌کند که! از این جدیدها دوست دارد. بالای 3 میلیون برایم هزینه داشته، عکس طاووس دارم می‌ندازم، تازه براش مرواریددوزی هم می‌کنم. دخترم مجرد است، 18 سال دارد اما امکان دارد فردا من بیفتم بمیرم، این باید یک چیزی از من داشته باشد بالاخره.

در دل کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر بابل، هنوز صدای سوزن و نخ به گوش می‌رسد؛ صدایی که از کارگاه‌های قدیمی لحاف‌دوزی برمی‌خیزد و عطر سنت را در فضا پخش می‌کند. شغل لحاف‌دوزی، این روزها نفس‌هایش به شماره افتاده و نسل امروز، کمتر به سراغ این هنر دستی می‌آید و رونق بازارهای مدرن و محصولات صنعتی، این شغل را به کنج فراموشی کشانده است.

از جمله شغل‌های سنتی در جامعه، دوختِ لحاف کرسی، لحاف معمولی کوچک، در اندازۀ پتو، لحاف عروس، بالشت(بالش)، متکا، تشک، پشتی و... است که به مرور زمان از تعداد کارگاه‌های دوخت این حرفۀ سنتی کاسته شده و جای خود را به تولیدات ماشینی داده است.