خوانساری: رسانه حضور مردم را به حافظه جمعی تبدیل می‌کند

الهه خوانساری در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به نقش آفرینی رسانه در ۲۰۰ شب حضور مستمر مردم، اظهار کرد: نقش رسانه دراین ۲۰۰ شب صرف بازتاب دهنده تجمع مردم نیست، رسانه در این میدان، بخشی از خود میدان است.

معاون آموزش بسیج رسانه کشور، افزود: جنگ اصلی دقیقاً بر سر این است که حضور مستمر مردم چگونه معنا شود؛ آیا به‌عنوان یک کنش اجتماعی آگاهانه و پیوسته دیده شود، یا با تکرار، تمسخر و تحریف، به اتفاقی عادی، بی‌اثر و حتی بی‌معنا تبدیل شود.

رسانه راوی امید و استمرار مردمی است

خوانساری با بیان اینکه در جنگ شناختی، دشمن همیشه تلاش نمی‌کند مردم را مستقیماً از میدان خارج کند،گفت: در جنگ شناختی گاهی هدف این است که احساس اثرگذاری را از آنها بگیرد. وقتی به مردم القا شود که حضورتان دیده نمی‌شود، فایده‌ای ندارد، تعداد شما کم است یا اساساً این حرکت واقعی نیست، در حقیقت سرمایه روانی یک حرکت اجتماعی هدف قرار گرفته است.

وی با اشاره به نقش مهم رسانه در این میان ادامه داد:رسانه باید اولاً واقعیت میدان را دقیق، مستند و بدون اغراق ثبت کند. ثانیاً اجازه ندهد روایت بیرونی جای تجربه واقعی مردم را بگیرد و ثالثاً میان حضور مردم و معنای حضور مردم ارتباط برقرار کند.

معاون آموزش بسیج رسانه کشور با بیان اینکه تمسخر در جنگ شناختی، یکی از تکنیک‌های بی‌اعتبار سازی و کاهش منزلت کنش جمعی است،تصریح کرد: توییت های تمسخرآمیز، روایت‌های جعلی یا کوچک‌نمایی های مکرر باید در همین چارچوب دیده شود؛ آنها وقتی نتوانند یک واقعیت را حذف کنند، تلاش می‌کنند آن را مضحک، بی‌اهمیت یا بی‌اثر نشان دهند.

وی با تاکید براینکه رسانه داخلی نباید وارد مسابقه شعار با طرف مقابل شود،اظهار کرد:پاسخ مؤثر به عملیات روانی نشان دادن مردم واقعی، انگیزه‌های واقعی، استمرار واقعی و تنوع واقعی کسانی است که در میدان حضور دارند.

خوانساری با اشاره به اینکه مهم‌ترین مأموریت رسانه در این ۲۰۰ شب این بوده و هست که نگذارد خستگی روایی بر استمرار اجتماعی غلبه کند، گفت: هر شب فقط عدد ۱۹۸ و ۱۹۹ و ۲۰۰ را تکرار نکنیم؛ باید نشان دهیم چرا یک انسان، یک خانواده، یک جوان یا یک شهروند هنوز احساس می‌کند باید در میدان بماند.

وی با بیان اینکه کسی برنده است که بتواند واقعیت را به حافظه جمعی تبدیل کند، تصریح کرد:اگر این ۲۰۰ شب فقط برگزار شود، اما درست روایت و ثبت نشود، بخشی از قدرت آن از دست می‌رود؛ اما اگر روایت آن انسانی، مستند و قابل اعتماد باشد، دیگر فقط ۲۰۰ شب حضور نیست؛ تبدیل به یک حافظه اجتماعی می‌شود که به سادگی با چند توییت، تحریف یا تمسخر قابل پاک شدن نیست.